{"id":2248,"date":"2020-10-19T18:02:03","date_gmt":"2020-10-19T18:02:03","guid":{"rendered":"http:\/\/pruebas.assomozas.es\/?page_id=2248"},"modified":"2020-11-22T18:16:55","modified_gmt":"2020-11-22T18:16:55","slug":"capela-de-san-antonio-o-silvao","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/pruebas.assomozas.es\/gl\/capela-de-san-antonio-o-silvao\/","title":{"rendered":"Capela de San Antonio (O Silvao)"},"content":{"rendered":"\n

\"\"<\/a><\/p>\n\n\n\n
\n

\"\"<\/a><\/p>\n

43.57726, -7.90164

<\/p>\n<\/td>\n

\n

\"\"<\/a><\/p>\n

As Enchousas<\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

Non lonxe desta afastada capela do norte do municipio pasa o r\u00edo Mera, cuxo murmurio se escoita, pl\u00e1cido, mentres a contemplamos. At\u00f3pase pr\u00f3xima ao lugar de O Silvao, polo cal leva tam\u00e9n o seu nome, tal e como reza nos azulexos da s\u00faa entrada e nun letreiro do seu testeiro que lembra os actos da s\u00faa romar\u00eda. At\u00f3pase ao bordo do cami\u00f1o antigo que un\u00eda Somozas con Ortigueira e a s\u00faa r\u00eda, preto dun importante vao fluvial que contaba ademais con mu\u00ed\u00f1o. Esta posici\u00f3n estrat\u00e9xica explica a s\u00faa localizaci\u00f3n, hoxe estra\u00f1a polo paso da historia e o cambio nos usos e costumes. Para achegarse a ela hai que desviarse da estrada Somozas-Ortigueira, tras o seu cuarto quil\u00f3metro, por unha pista de terra que descende \u00e1 esquerda. Nuns 250 metros ch\u00e9gase ao escampado no que se levanta.<\/p>\n

Tr\u00e1tase dun edificio pequeno con planta rectangular, moi simple, con moi escasa luz no interior, s\u00f3 auspiciada polos pequenos ocos cadrados existentes na parte alta do muro lateral. Non se observa a pedra con que est\u00e1 feita, pois o encalado cobre os muros, esquinais e linteis. O seu tellado, con pezas de lousa do pa\u00eds en corte r\u00fastico, \u00e9 de catro augas e sobresae da nave para cubrir un curioso p\u00f3rtico. Este ap\u00f3iase en d\u00faas columnas cuxo grosor parece descubrir maiores intenci\u00f3ns. O teito do mesmo \u00e9 rechamante pola s\u00faa laboriosidade e antig\u00fcidade, con vigas que se apoian nas grosas columnas, armando un armaz\u00f3n de madeira con pont\u00f3ns irregulares, sobre os que descansan as ripas, list\u00f3ns do mesmo material. O conxunto presenta unha tendencia a converxer na parte alta central da fachada. Como adoita ocorrer en moitas outras ermidas e igrexas, a de San Antonio, con ser a principal, non \u00e9 a \u00fanica advocaci\u00f3n relixiosa pois, como se pode ler sobre a s\u00faa porta de entrada, a cal presenta forma rectangular con lintel no que aparece o ano de construci\u00f3n, 1844, est\u00e1 dedicada tam\u00e9n \u00e1 Virxe de Guadalupe.<\/p>\n